زندانِموقتِ شهربانی، 1336

--------------------------

کيفر

در اينجا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هرحجره چندين مرد درزنجير...

از اينزنجيريان، يک تن، زناش را در تبِتاريکِ بهتانی به ضربِ دشنهيی کشتهاست.

از اينمردان، يکی، در ظهرِ تابستانِ سوزان، نانِ فرزندانِ خود را، بر سرِ برزن، به خونِ نانفروشِ سختِ دندان گرد آغشتهاست.

ازاينان، چند کس در خلوتِ يک روزِ بارانريز بر راهِ رباخواری نشستهاند
کسانی در سکوتِ کوچه از ديوارِ کوتاهی به رویِ بام جستهاند
کسانی نيمشب، در گورهایِ تازه، دندانِ طلایِ مردهگانرا میشکستهاند.

من اماهيچ کس را در شبی تاريک و توفانی نکشتهام
من اما راه بر مردِ رباخواری نبستهام
من اما نيمههایِ شب ز بامی بر سرِ بامی نجستهام.

در اينجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هرحجره چندين مرد درزنجير...

در اينزنجيريان هستند مردانی که مردارِزنان را دوست میدارند.
در اين زنجيريان هستند مردانی که در رويایِشان هر شبزنی در وحشتِ مرگ ازجگر برمیکشد فرياد.

من اما،در زنان چيزی نمیيابم ــ گر آن همزاد را روزی نيابم ناگهان، خاموشــ
من اما، در دلِ کُهسارِ روياهایِ خود، جز انعکاسِ سردِآهنگِ صبورِ اينعلفهایِ بيابانی که میرويند و میپوسند و میخشکند و میريزند، باچيزی ندارم گوش.

مرا گرخود نبود اين بند، شايد بامدادی، همچو يادی دور و لغزان، میگذشتم از ترازِ خاکِ سردِ پست...

جرم ايناست!
جرم اين است!

------------

بقیه را در ادامه مطلب بخوانید