عشق و غم

به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین عشق آتش نگیرد

تک ردختم سوخت بگذار جنگل بسوزد

دادگاه زندگی حکمش غم است

سهم ما در زندگی خیلی کم است

زدم فریاد خدایا این چه رسمیست؟

رفیقان را جدا کردن هنر نیست

توی آسمون دنیا هرکسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره؟

گفتی که ترکم میکنی رازی به مرگم می کنی

هر آنچه می خواهی بکن اما فراموشم مکن

ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است

شمع سوزان توام اینگونه خاموشم مکن

گرچه دور افتاده ام اما فراموشم مکن

شمع سوزد و پروانه به دورش نگران

من که پروانه ندارم چه کنم؟

نظر یادت نره

خدانگهدار - یاعلی